Studia Prawnicze. Rozprawy i Materiały

Abstrakt

W ustawie z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego tylko jeden artykuł (art. 74 § 3a k.p.k.) przewiduje możliwość stosowa nia środków przymusu bezpośredniego pod postacią siły fizycznej oraz środków technicznych służących obezwładnieniu, nie definiując, czym one są. Ponadto żaden artykuł k.p.k. nie odsyła do przepisów ustawy z dnia 24 maja 2013 r. o środkach przymusu bezpośredniego i broni palnej (u.ś.p.b.) w kwestii związanej z problematyką stosowania tychże środków. Przeprowadzona analiza daje podstawy ku temu by uznać, że do katalogu środków przymusu bezpośredniego przewidzianych w art. 74 § 3a, stosowanych wyłącznie w celu wyegzekwowania spełnienia obo wiązków dowodowych przewidzianych art. 74 § 2 i 3, należy zaliczyć: siłę fizyczną pod postacią technik transportu i obezwładnienia (gdy oskarżony, podejrzany, osoba podejrzana nie zachowują się agresywnie) oraz środki techniczne pod postacią kajdanek zakładanych na ręce, nogi lub tych zespolonych. Ponadto autor popiera zgłaszany w środowisku naukowym postu lat de lege ferenda związany z koniecznością usunięcia wprowadzające go w błąd terminu „środki techniczne” na rzecz pojęcia „kajdanki” i su geruje, że należałoby wziąć pod rozwagę rozszerzenie katalogu tychże środków o pałkę wielofunkcyjną typu tonfa. Ponadto – w ślad za innymi przedstawicielami doktryny – zgłasza kolejny postulat dotyczący ure gulowania w k.p.k. problematyki stosowania środków przymusu bez pośredniego lub przynajmniej wprowadzenia właściwych przepisów odsyłających do u.ś.p.b.