Studia z Dziejów Państwa i Prawa Polskiego

Artykuł składa się z trzech części. Pierwsza część publikacji dotyczy okresu po II wojnie
światowej, kiedy nastąpiły zmiany polityczno-ekonomiczne oraz została wprowadzona
gospodarka planowa. W tym okresie polityka pieniężna była podporządkowana zadaniom
ogólnogospodarczym państwa i obowiązywała zasada nominalizmu pieniężnego. Druga
część dotyczy reformy walutowej z 1950 r., w wyniku której ludność państwa polskiego została
pozbawiona 2/3 posiadanych środków pieniężnych. Kolejne reformy walutowe miały
już charakter zmian cen, płac oraz emerytur. Zmiana cen dotyczyła przede wszystkim
podstawowych produktów żywnościowych. Rozwój inflacji miał miejsce na przełomie lat
80. i 90., z czym była związana denominacja złotego w 1995 r. oraz powrót w 1990 r. do
polskiego systemu prawa cywilnego klauzuli rebus sic stantibus. W zakończeniu wskazano,
że władza ludowa ograniczała inflację przez zamrażanie cen podstawowych artykułów
konsumpcyjnych i ograniczanie wzrostu płac, a każda próba urealnienia cen towarów powodowała
niepokoje społeczne, co miało miejsce w latach: 1956, 1970, 1976, 1980–1981,
1988.